Hoe kan het toch dat de negatieve dingen des levens altijd de overhand hebben op de positieve dingen des levens?
Hoe kan het toch dat het negatieve altijd veel harder binnenkomt dan het positieve en het negatieve ook nog eens voor eeuwig op je harde schijf blijft staan?
Het positieve vindt op de één of andere manier altijd meteen de delete knop van die harde schijf.
Je hoort het, maar je slaat het nergens op. Je doet er niets mee.
Hoe vervelend is dat eigenlijk!
Waarom moet je altijd zoveel moeite doen om te geloven dat het positieve wat men over je te zeggen heeft ook echt als positief is bedoeld.
En dat het negatieve het negatieve is en niets meer dan dat.
Eigenlijk moet dat hele negatieve meteen richting prullenbak op die spreekwoordelijke harde schijf.
Niks opslaan, zonde van alle energie, en waarom zou je het opslaan als het ervoor zorgt dat je je daardoor alleen maar wat onzekerder gaat voelen.
Weg ermee dus!
Het is alleen wel een ietwat lastige weg om te bewandelen.
Die weg van de positiviteit heeft altijd veel meer obstakels dan die van de negatieve.
Vreemd hoe zoiets kan werken, want eigenlijk zou het precies andersom moeten zijn!
1 opmerking:
Je geeft zelf eigenlijk al het antwoord: het is geheel aan jou of je de postieve of de negatieve dingen de grootste rol laat spelen. En de weg die jouw eigen weg is -al is het niet de makkelijkste- is uiteindelijk wel de meeste passendste.
Een reactie posten