Vervolg Berlijn

Berlijn is een grote stad, en eigenlijk zijn een paar dagen te kort om de stad goed te kunnen ontdekken. Elke wijk heeft z'n eigen charme en de stad is zo doordrenkt van geschiedenis, dat je nooit tijd genoeg hebt. Het nachtleven is trouwens ook een compleet ander hoofdstuk.
Op deze stad raak je echt nooit uitgekeken.

Zaterdag hebben we een rondleiding gehad door een ondergrondse bunker en een (nog steeds in gebruik zijnde) atoomschuilkelder. Het was een aparte ervaring om 9 meter onder de grond te zitten en daar te wandelen door verschillende kamers waar mensen vroeger konden schuilen.
Op de muren zaten strepen van lichtgevende verf (wat erg giftig bleek te zijn en wat we dan ook absoluut niet mochten aanraken of inhaleren), die de mensen in het donker de weg liet zien en een rustgevend effect zou hebben.
Er werden verhalen verteld van de koude oorlog, van mensen die probeerden te ontsnappen naar het westen via de riolering en daar op allerlei gruwelijke manieren tot stoppen werden gedwongen (meestal met de dood als gevolg). Onze vrouwelijke gids was een pittige dame die zeer boeiend kon vertellen, alhoewel ik haar soms niet kon verstaan.
De atoomschuilkelder was nog steeds in werking en bood plaats aan zo'n 3000 mensen. Vreemde gewaarwording dat men zo'n kelder nog steeds in tiptop vorm houdt, omdat men op alles voorbereid wil zijn. Je weet tenslotte maar nooit.
Deze tour is zeker een aanrader voor mensen die ooit nog eens naar Berlijn gaan!

Diezelfde dag heb ik ook nog een bezoek gebracht aan het o zo commerciele Check point Charlie (een controle post op de grens van de Amerikaanse en Russische sector). Ik was daar een dag eerder ook geweest maar wilde graag nog een museum daar bezoeken.

Het museum maakte indruk op me door de talloze vluchtpogingen die ze daar laten zien.
Mensen hebben werkelijk van alles geprobeerd om het communistische DDR te verlaten.
Op elkaar gestapelde kano's waar 1 persoon in kon liggen. Een stereo waar iemand zich in had gewurmd. Auto's, de befaamde poging met de hetelucht ballon, via een zelf gegraven tunnel, in koffers, valse paspoorten. Je kunt het zo gek niet bedenken of men probeerde het.
Soms met succes, vaak ook niet.
Zelfs Wubbo Ockels kwam ik er op een foto tegen.
Hij is met een team de ruimte ingeweest en één van die mannen was ontsnapt uit het voormalige Oost- Duitsland. Deze man is dan ook een soort symbool geworden van vrijheid en de mogelijkheden die dat met zich mee (kan) brengen.

De zaterdag werd in stijl afgesloten in een technoclub, wat 5 minuten van ons hostel lag.
Het deurbeleid bleek de nodige vraagtekens op te roepen, maar wij mochten er gewoon in.
De zondag was een dag van het relaxen. Ook erg fijn, aangezien mijn voet vanaf zaterdagavond al flink roet in het eten had gegooid. Lopen werd steeds lastiger en pijnlijker.
Na nog een nachtje slapen in ons Hostel werd het tijd om maandagochtend weer richting NL te vliegen.
Al met al meer dan genoeg reden om wederom terug te gaan naar deze boeiende en leuke stad.
New York mag dan genoemd worden als 'the city that never sleeps', Berlijn kan er ook wat van!