Deze week

• Eindelijk weer Serious Request op televisie. Hoe fijn is het om naar radio te kijken. Volgend jaar misschien in Groningen?
• Toch even 'stout' geweest en een beetje gelopen.
• Het moeten bezuren van dat klein beetje lopen en nu nog meer last en ineens een dik been.
• Me afvragen hoelang ik met deze ontsteking in mijn voet nog 'rond moet lopen' (figuurlijk gesproken dan hé, aangezien ik dus niet mag lopen).
• Dat mijn huisarts steeds korter van stof begint te worden. Het kan aan het tijdstip van de dag liggen (vroeg in de ochtend) of omdat 'ie aangaf ook niet precies te weten wat nu de beste remedie is?
• Kings of Leon hebben terecht het nummer van het jaar gemaakt.
• Dat ik toch echt niks heb met de humor van Freek de Jonge.
• Dat mijn moeder vroeger dacht dat Marc Marie Huijbregts een vrouw was (vanwege z'n stem), en dat het toch jammer is dat hij stopt bij DWDD.
• Dat Maarten van der Weijde diepe indruk op me maakte tijdens het sportgala, respect als je op zo'n manier verteld dat je een einde aan je carrière maakt.
• Dat Jan Mulder toch wel een innemende persoonlijkheid is, als je zo kunt lachen om een gebreide oranje trui (zie de aflevering van dwdd van gisteren maar eens terug).
• Dat het soms even aanvoelt alsof ik weer bij mijn ouders woon, vreemde gewaarwording aangezien ik al bijna 13 jaar op mezelf woon.
• Dat mijn moeder nog steeds hele goede verkooptactieken bezit en ik daardoor ineens een hele stapel washandjes heb.
• Dat ik niet meer ga hopen of ik groen licht krijg van mijn huisarts en ik weer eens van de bank af mag.

Mijn afgelopen 2 weken lijstje

• Hoe verbazingwekkend mooi de volle maan toch elke keer kan zijn.
• Dat ondanks het feit dat ik niks mag doen, een week toch sneller gaat dan ik denk.
• Dat ik geen Marco Borsato meer kan zien op tv, hoeveel zendtijd heeft hij inmiddels wel niet gehad?
• Het 'spreekwoord' pijn is fijn, niet altijd opgaat.
• Dat een bed met afstandsbediening best grappig is..als je tenminste weet waar elk knopje voor is, zodat je kunt voorkomen dat je niet dubbelgevouwen tussen het matras komt te zitten.
• Dat even geen voicemail op je telefoon hebben best fijn is...rustgevend zou ik het bijna willen noemen.
• Dat ik inmiddels mijn draai niet meer kan vinden op de bank waar ik al 2 weken op zit/lig.
• Dat je blijkbaar ook spierpijn kan krijgen van het niks doen.
• Hoe fijn het is om weer lekker in je eigen huis te zijn, zelf te koken ondanks alle goede zorgen van je ouders.
• Ik het mis om even een cd-tje op te zetten en mee te zingen terwijl ik wat aanrommel in m'n huis.
• Dat ik het niet mis om al die dagelijkse huishoudelijke dingetjes te moeten doen.
• Ik steeds meer kriebels krijg als ik op zoek ga naar nog redelijk goedkope vliegtickets richting Down Under.
• Dat de kerstdagen alweer bijna voor de deur staan, hoe snel kan een jaar toch gaan?
• Dat er mensen zijn die erachter komen dat er in 25 jaar tijd wel erg veel kan veranderen.
• Dat ik, mocht ik ooit nog eens een boterbriefje gaan halen, ik nooit maar dan ook nooit met een Quiz of een A B C ( de a is voor afwas..) geconfronteerd wil worden!
• Dat ik hoop dat ik morgen weer wat beter nieuws krijg en ik eindelijk van die bank af mag!We zullen zien.

Vervelen

Normaal gesproken heb ik er niet snel last van.
Ik ben iemand die altijd wel iets te doen heeft en ook kan genieten van het niks doen. Eigenlijk ben ik blij dat ik zo in elkaar zit.
Tuurlijk heb ik wel eens dat onrustige gevoel..iets moeten doen, geen moment voor jezelf kunnen nemen.
En aan de andere kant kan ik ook weer heel goed een moment voor mezelf nemen en heb ik dat vaak ook hard nodig om mijn accu op te laden.
Maar op dit moment verveel ik me wel, en het lijkt elke dag wat erger te worden.
Sinds begin vorige week ben ik veroordeeld tot complete rust.
Ik mag niet lopen (althans zo min mogelijk) en ik moet met mijn been omhoog.
Hoe saai dat kan zijn, daar ben ik inmiddels wel achter.
Op tv is nou niet echt bepaald veel leuks te zien, en dat terwijl er zo ontzettend veel zenders zijn.
Lezen kan mijn aandacht ook niet echt hebben, ben een beetje suf van de ontstekingremmers die ik krijg.
En daarom zit ik maar wat doelloos te zappen en naar discovery channel te kijken (tenminste nog iets wat leuk is) en wat rond te surfen op internet.
Zelfs de inspiratie voor mijn blog is gedaald tot het nulpunt.
Tja, op de bank maak je nu eenmaal niet echt leuke dingen mee.
Nog 6 dagen, misschien dat ik dan weer eens van die bank af mag!

Vervolg Berlijn

Berlijn is een grote stad, en eigenlijk zijn een paar dagen te kort om de stad goed te kunnen ontdekken. Elke wijk heeft z'n eigen charme en de stad is zo doordrenkt van geschiedenis, dat je nooit tijd genoeg hebt. Het nachtleven is trouwens ook een compleet ander hoofdstuk.
Op deze stad raak je echt nooit uitgekeken.

Zaterdag hebben we een rondleiding gehad door een ondergrondse bunker en een (nog steeds in gebruik zijnde) atoomschuilkelder. Het was een aparte ervaring om 9 meter onder de grond te zitten en daar te wandelen door verschillende kamers waar mensen vroeger konden schuilen.
Op de muren zaten strepen van lichtgevende verf (wat erg giftig bleek te zijn en wat we dan ook absoluut niet mochten aanraken of inhaleren), die de mensen in het donker de weg liet zien en een rustgevend effect zou hebben.
Er werden verhalen verteld van de koude oorlog, van mensen die probeerden te ontsnappen naar het westen via de riolering en daar op allerlei gruwelijke manieren tot stoppen werden gedwongen (meestal met de dood als gevolg). Onze vrouwelijke gids was een pittige dame die zeer boeiend kon vertellen, alhoewel ik haar soms niet kon verstaan.
De atoomschuilkelder was nog steeds in werking en bood plaats aan zo'n 3000 mensen. Vreemde gewaarwording dat men zo'n kelder nog steeds in tiptop vorm houdt, omdat men op alles voorbereid wil zijn. Je weet tenslotte maar nooit.
Deze tour is zeker een aanrader voor mensen die ooit nog eens naar Berlijn gaan!

Diezelfde dag heb ik ook nog een bezoek gebracht aan het o zo commerciele Check point Charlie (een controle post op de grens van de Amerikaanse en Russische sector). Ik was daar een dag eerder ook geweest maar wilde graag nog een museum daar bezoeken.

Het museum maakte indruk op me door de talloze vluchtpogingen die ze daar laten zien.
Mensen hebben werkelijk van alles geprobeerd om het communistische DDR te verlaten.
Op elkaar gestapelde kano's waar 1 persoon in kon liggen. Een stereo waar iemand zich in had gewurmd. Auto's, de befaamde poging met de hetelucht ballon, via een zelf gegraven tunnel, in koffers, valse paspoorten. Je kunt het zo gek niet bedenken of men probeerde het.
Soms met succes, vaak ook niet.
Zelfs Wubbo Ockels kwam ik er op een foto tegen.
Hij is met een team de ruimte ingeweest en één van die mannen was ontsnapt uit het voormalige Oost- Duitsland. Deze man is dan ook een soort symbool geworden van vrijheid en de mogelijkheden die dat met zich mee (kan) brengen.

De zaterdag werd in stijl afgesloten in een technoclub, wat 5 minuten van ons hostel lag.
Het deurbeleid bleek de nodige vraagtekens op te roepen, maar wij mochten er gewoon in.
De zondag was een dag van het relaxen. Ook erg fijn, aangezien mijn voet vanaf zaterdagavond al flink roet in het eten had gegooid. Lopen werd steeds lastiger en pijnlijker.
Na nog een nachtje slapen in ons Hostel werd het tijd om maandagochtend weer richting NL te vliegen.
Al met al meer dan genoeg reden om wederom terug te gaan naar deze boeiende en leuke stad.
New York mag dan genoemd worden als 'the city that never sleeps', Berlijn kan er ook wat van!