Ik moet, jij moet, wij moeten (zoveel...)

Het rommelt in mijn hoofd, lijf, in alles.
Het komt door dat 'moeten', en de mevrouw die me over 2 maanden weer wil zien.
De eisen die ze aan me stelde en het begrip wat ze had maar de regeltjes die ze moest volgen.
Ik moet dit doen, en ik moet zeker dat doen, want anders heeft dat consequenties.
Het gaat zo tegen mijn natuur in en maakt dat ik super tegendraads wil gaan doen en recalcitrant ga worden daardoor.
Het gaat dan bij me borrelen en ik wil dan het liefst tegen al dat 'moeten' aanschoppen.

Moeten, het is eigenlijk zo'n vreemd woord.
Althans de associatie met dat woord is bijna altijd negatief.
Meestal verbonden aan iets wat je niet zo leuk vind om te doen, maar ja.....precies.
Door dit moeten word ik even weer terug geworpen op mezelf.
Waar sta ik eigenlijk en wil ik zo verder met al dit 'moeten'?
Het antwoord daarop is nee en maakt dat ik me alweer voor de zoveelste keer verdiep in datgene wat ik al zo lang wil gaan doen.
Er zijn altijd voors en tegens en ik weet die tegens altijd zo haarfijn te vinden, maar nu 'moet' het maar eens anders worden.
En ik heb gemerkt dat ik het niet helemaal alleen kan doen.
Het is tijd geworden om hulptroepen in te schakelen.
Mijn 'moeten' gaat mogen worden.