Het fijne van zelfreflectie is dat je weer een hele hoop over jezelf te weten komt.
Dingen die je misschien al wel wist van jezelf, maar ook zaken die compleet nieuw voor je zijn.
Af en toe is het goed om eens te kijken hoe het in de spiegel er voor staat..of je nog dingen herkend of ineens iets nieuws ontdekt.
Zo merk ik steeds meer aan mezelf dat ik een aversie begin te ontwikkelen voor mensen die voornamelijk het woord eenrichtingsverkeer kennen.
Het is iets wonderbaarlijks, om jezelf altijd maar op de voorgrond te duwen, misschien bewust, meestal (althans dat denk ik) onbewust.
Je hebt ze, van die mensen die vaker niet dan wel vragen hoe het met jou gaat en wat er speelt in jouw leven.
Die zodra ze je zien of spreken een stortvloed aan woorden over je uitspoelen en het middelpunt van het gesprek is eigenlijk altijd de ' ik'. Die altijd de dingen gedaan krijgen die ze gedaan willen krijgen.
En dan ook nog op hun manier.
Soms lijkt het me eerlijk gezegd best lekker om het eens over jezelf te hebben zonder rekening te houden met een ander. Alsof je een praatpaal hebt gevonden waar je alles er even lekker uit kan gooien. En als je klaar bent zeg je doei, bedankt of hee ik spreek je wel weer.
Lijkt me heerlijk en het is zo niet zoals ik ben of in elkaar zit. En daarom denk ik dat ik het ook niet zou kunnen.
Ik ben iemand die rekening probeert te houden met mijn omgeving. Met de persoon met wie ik een gesprek heb. Misschien is dat wel mijn valkuil? Ik hou er soms teveel rekening mee. En zeggen ze niet dat TE ervoor niet goed is?
Ik weet dat gelukkig niet iedereen zo is zoals ik ben. Dat maakt het dan ook weer leuker.
Maar ik merk ook dat ik het soms mis dat iemand je maar voor vanzelfsprekend aan neemt en soms geen rekening wil of kan houden met jou gevoelens.
En dat steekt eigenlijk wel een beetje.
En dat roept meteen ook vragen op...tijd voor bezinning.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten