Overpeinzing

Je kunt niet altijd vasthouden aan dingen waarvan je weet dat het niet (meer) goed voor je is.
Hou je tegen beter weten in, krampachtig vast aan iets omdat je niet durft los te laten.
Weet je dat je afscheid moet nemen om opnieuw te beginnen, met misschien wel lege handen, met niets.

Het is niet dat je het niet wilt.
Want elke vezel van je lijf schreeuwt om verandering.
In je hoofd is het druk en slaat de boel ietwat op tilt, toch durf je de drempel niet over.
Je weet dat je een stap moet nemen, hoe klein en onbeduidend ook.
Of hoe groot en imposant ook. Want sommige dingen zijn niet meer wat ze zijn geweest, er is inmiddels zoveel veranderd.

Soms het is zo moeilijk om dat te kunnen zien.
Is de scherpe, eerlijke, blik van een ander net wat je nodig hebt.
Je kijkt door de ogen van die ander naar je eigen situatie en ziet dat het niet zo hoeft te blijven.

Het is aan jou de keuze wat je er mee doet!
Het is aan jou om iets te veranderen, om er voor te zorgen dat je die vicieuze cirkel gaat doorbreken.
Om dichter bij je gevoel te komen. Te laten zien wat jij wilt in dit leven, wat jij nodig hebt en hoe jij tegenover bepaalde zaken staat.

Niets is vanzelfsprekend, al word dat nog zo vaak gedacht.
De makkelijkste weg is en blijft nog altijd die van de minste weerstand.
Hoeveel moeite wil je doen? Hoeveel energie wil jij in iets steken?
En is het altijd ' voor wat hoort wat', of durf je ook gewoon zomaar te geven?
Durf je dingen aan te gaan op een eerlijke oprechte basis, zonder daarvoor van alles terug te willen?

Durf je eerlijk te zijn? Durf je je gevoelens kenbaar te maken?
Durf jij te laten zien wie jij werkelijk bent? Wat jij werkelijk nodig hebt?
Of laat jij je met de stroom mee voeren en vergeet je daarbij je eigen behoeften?

Durf jij confrontaties aan te gaan? Deuren dicht te gooien zodat anderen open gaan?
Durf jij aan te geven dat sommige jassen niet meer passen en dat het tijd word om nieuwe te gaan zoeken/ vinden?

Durf jij knopen door te hakken, ergens een punt achter te zetten?
Durf jij nu eindelijk aan te geven dat jij ook gewoon gevoel hebt, dat dingen voor jou niet voor vanzelfsprekend zijn en dat je er van baalt dat je denk dat anderen jou wel voor vanzelfsprekend aan nemen? Durf jij te zeggen dat je rol je niet meer past?
Durf jij eerlijk te zijn en te zeggen wat jou aandeel in het geheel is geweest en dat het nu anders gaat worden?

Durf jij eindelijk te zeggen dat je er geen zin meer in hebt als alle energie verloren lijkt te gaan?
Durf jij te zeggen dat je niet meer jezelf kunt zijn omdat er zoveel is veranderd?
Durf jij aan te geven dat jij je ook belangrijk wil voelen, net als ieder ander levend wezen op aarde?
Durf jij te zeggen hoe gekwetst je bent (geweest) door allerlei opmerkingen die zijn gemaakt?
Durf jij nu eindelijk eens boos te worden, verdrietig, teleurgesteld en alles eindelijk eens te uiten?

Durf jij nu eindelijk eens werkelijk voor jezelf te kiezen ook al weet je niet wat je dat precies gaat opleveren behalve een groot gevoel van opluchting.
Het is tijd om te durven!