Leren voelen

Nog niet eerder ben ik me er zo bewust van geweest dat je als persoon heel erg 'in je hoofd' kan zitten.
Ik weet van mezelf heel erg goed dat ik een denker ben en dat ik goed dingen kan (over) analyseren. Ook weet ik dat het vaak niet altijd even fijn is om zo'n denker te zijn. Want het lukt me niet altijd om die uit knop te vinden. In mijn hoofd gaat altijd van alles rond en dat valt niet altijd te sturen.
Vandaag was er iemand die me liet zien hoe 'erg' het eigenlijk met me gesteld is, dat ik totaal de balans tussen het voelen en het denken ergens ben kwijtgeraakt.
Ik zit dus alleen maar in mijn hoofd en ben me niet meer bewust van de dingen die ik voel.
Eigenlijk kwam het niet als een verrassing, want ik had dat idee zelf ook al wel eens gehad, alleen wist ik niet wat daar mee te doen.

En nu komt er dan ineens iemand op mijn pad die me kan begeleiden in het leren voelen, om me er bewuster van te maken om meer in het nu, in het moment te zijn.
In deze maatschappij lijkt het haast wel of steeds minder mensen in het moment zijn, ze rennen, vliegen.
Het lijkt als ik om me heen kijk wel of iedereen het altijd druk heeft, alsof iedereen haast heeft en hoeveel mensen staan dan bij zichzelf stil?
Ik ga ook vaak maar door, over mijn eigen grenzen heen, niet te veel voelen want ik moet door. Dat begint op een bepaald moment z'n tol te eisen en dan is er ineens die bewustwording.
Ga ik zo verder of sla ik een nieuwe weg in?
Ik ga, met hulp van een haptonoom, maar eens die nieuwe weg proberen, het kan alleen maar beter worden!


" Haptonomie gaat over de balans tussen je voelen, denken en doen. Bewegingsoefeningen, gesprekken en aanraken stimuleren de ontwikkeling van je voelende vermogen."

Feestje

Het was alweer een tijdje geleden dat ik naar een house feestje was geweest.
De frequentie van dat soort bezoekjes heb ik een paar jaar geleden al wat naar beneden bijgesteld.
Kwestie van leeftijd, energie, werk, andere dingen, die ervoor zorgen dat ik wat minder ga.
Maar afgelopen weekend mocht ik weer even ' los' op een feestje.
Even de stress van me afdansen, mensen bekijken, fijne muziek horen, blij worden van die fijne muziek, bijkletsen.

Maar ik weet niet wat het precies is.
Het lijkt wel of het lichaam het allemaal wat minder goed vol kan houden, zou het verval dan toch intreden na je 30e ;-)?
Misschien ben ik gewoon wat ritme kwijt geraakt, tenslotte heb ik nu overdag allerlei verplichtingen die zwaar wegen (werk).En kan ik mijn biologische klok niet meer zo makkelijk voor de gek houden door een nachtje door te halen. Dat ging ' vroeger' toch echt een stuk makkelijker!

Maar al met al was het een fijne avond. Waarin ik soms van de ene verbazing in de andere viel.
Dj's die hun muziek met hart en ziel de zaal in slingeren blijft gewoon heel fijn om naar te kijken, ook passeerden de meest vreemde leggings, beenwarmers, zonnebrillen, dikke (lees:warme) vesten,geruite overhemden de revu.
Is een dj tegenwoordig echt een superster, die soms,niet eens meer hoef te doen dan alleen het podium op te lopen om de zaal al uit z'n dak te laten gaan.
Blijken sommige mannen contact te willen zoeken door wel erg dicht tegen je aan te komen staan en dan blijkbaar ook nog denken dat, dat effect heeft. Soms wel natuurlijk, ligt geheel aan de man in kwestie ;-)

En dan is het vandaag zo'n dag dat je merkt dat je echt even bij moet komen.
Dat je ineens weer spierpijn hebt van het dansen, vermoeidheid de overhand heeft.
Maar ach, who cares! Het was een fijn feest en er zullen er weer veel meer volgen, ik heb geloof ik de smaak weer te pakken, nu mijn lijf nog.

stilte

Maanden zijn er inmiddels voorbij gegaan, zonder maar een teken van leven op mijn blog.
Het was niet dat ik niet wou schrijven, maar het kwam er gewoon niet van.
Een verhuizing, ergens opnieuw beginnen hakt er altijd wel een beetje in en dan ook nog zo snel op elkaar allemaal.
Heb ik drie weken lang 2 banen gehad die ik moest zien te combineren, ondertussen moest ik ook nog mijn huis inpakken en verhuizen.
Je start dan toch net even anders dan je misschien zelf voor ogen had.
Het begon allemaal gewoon lekker druk en dat bleef het de andere maanden ook.

Inmiddels ben ik alweer meer dan een half jaar verder in deze al niet meer zo vreemde stad.
Zijn mijn collega's geen vreemden meer voor me, heb ik mijn draai daar inmiddels redelijk goed gevonden en heb ik een fijn huis en een lieve huisgenoot.
Zijn er de nodige vragen geweest ' waarom heb ik dit ook alweer gedaan', ' was dit nou echt de juiste stap om te nemen', ' pas ik hier eigenlijk wel tussen'.

Alles heeft zijn tijd nodig. En dat wil ik nog wel eens vergeten.
Soms 'moet' ik zoveel van mezelf en dan het liefst ook nog allemaal tegelijk.

Inmiddels heb ik een nieuwe computer, hernieuwde energie, zin om weer vaker te bloggen.
Het gaat weer goed komen met mij en dit blog!